Terapia poprzez misy tybetańskie nazywana jest kąpielą dźwiękową. Przypomina ona medytację. Jej zadaniem jest wprowadzenie człowieka w stan głębokiego relaksu, ukojenia, uczucia zanurzenia się w płynących wibracjach. To doskonały sposób na odstresowanie, oderwanie od rzeczywistości i rozjaśnienie umysłu. Osiągnięcie tego stanu, podobnie jak medytacja, wymaga jednak skupienia i koncentracji. Organizm po kilku sesjach przyzwyczaja się do dźwięku mis, radzi sobie z rozproszeniem i potrafi w pełni czerpać korzyści z kąpieli muzycznej. Terapia poprzez tybetańskie misy oparta jest na filozofii, iż nasze ciało i duch kumulują energię nabytą poprzez doświadczenia z przeszłości. Przenikliwe wibracje misy wnikają głęboko i wydobywają skrywane emocje. Siła dźwięku jest tak duża, iż wyrzuca wręcz na zewnątrz głęboko ukryte uczucia. Dlatego też po sesji można poczuć niepokój, smutek, lęk, ale też szczęście czy radość. Nie należy z tym walczyć, gdyż taki właśnie jest cel kąpieli dźwiękowej - uzewnętrznienie tego, co skryte jest głęboko, danie ujścia dla skrywanych emocji. Kąpiel w dźwięku jest wyjątkowa, każda inne, uwarunkowana stanem ducha osoby, która z niej korzysta.

Pomimo małej ilości naukowych badań, dotyczących medycznych właściwości terapii z zastosowaniem dźwięku mis tybetańskich, doświadczenia tysięcy osób są bezdyskusyjnym dowodem ich skuteczności. Sesje terapeutyczne misami pomagały od setek lat w walce z bezsennością, w stanach nerwowych, w problemach z koncentracją czy przemęczeniem. Terapeuci i lekarza różnych profesji potwierdzili też skuteczność przy dolegliwościach bólowych wszelkiego pochodzenia.

Stosowanie mis jest bezpieczne, bez efektów ubocznych. Jedynymi przeciwwskazaniami są pierwszy trymestr ciąży oraz nie masowanie w pozostałych miesiącach okolic krzyża. Nie zaleca się też terapii misami osobom z wszczepionymi urządzeniami elektronicznymi, np. rozrusznikiem serca.