Kubek gliniany 2
Pojemność 0,7 litra
Naczynia gliniane to doskonałe naczynia do przechowywania wody.
Należy wybierać te bez glazurowanej powłoki, bo może ona zawierać kadm i ołów. Gliniane wyroby bez glazury ze względu na porowatą strukturę są doskonałymi pochłaniaczami wszelkich drobnoustrojów i chemicznych trucizn, podobnie jak węgiel leczniczy.
Alkaliczna natura gliny zapewnia właściwe pH przechowywanej w niej wody i wpływa pozytywnie na bilans kwasowo-zasadowy organizmu. Dzięki stosowaniu naczyń glinianych do przechowywania wody zachowujemy właściwą gospodarkę hormonalną, bo bisfenol zawarty w plastiku naśladuje hormony żeńskie i blokuje męskie. Nasze naczynia wykonane są w Polsce tradycyjną metodą rzemieślniczą z lokalnego surowca i zostały przebadane pod kątem możliwości kontaktu z żywnością.
Woda przechowywana w glinianych dzbanach, dzięki odparowaniu, jest naturalnie schładzana do temperatury ok. 14°C.
W naczyniu glinianym ciepło z wody zamieniane jest w gaz i wraz z nim jest wydalane. Dzięki temu woda z naczynia glinianego doskonale nadaje się do zaspokojenia pragnienia .
- Przed użyciem należy kilkukrotnie wypłukać naczynie w celu pozbycia się zewnętrznego osadu. Nie jest on szkodliwy, ale wpływa na klarowność wody.
- Nieszkliwione naczynia gliniane należy przed pierwszym użyciem wypłukać ciepłą wodą z dodatkiem łyżki soli kłodawskiej. Procedurę taką należy powtarzać co kilka dni. Warto też, o ile to możliwe, suszyć naczynia, eksponując je na bezpośrednie działanie promieni słonecznych.
- Najlepiej spożywać wodę (lub inne płyny) po min. 8 godzinach od momentu wlania ich do naczynia.
- Nie wolno do mycia naczyń glinianych marki Gliniany Zdrój stosować żadnych detergentów!
- Zmiana barwy i powstawanie osadów na wewnętrznych ściankach naczyń są procesami naturalnymi.
- Tak zwane „pocenie się” naczyń glinianych wypełnionych wodą lub innym płynem jest całkowicie naturalne i pożądane, i świadczy o zachodzących w naczyniu procesach filtracyjnych. Dlatego też nieimpregnowane naczynia gliniane należy po napełnieniu wodą postawić na dołączonych impregnowanych podstawkach lub talerzykach.
||more||
Kubek gliniany
Pierwsze naczynia pojawiły się mniej więcej 10 tysięcy lat przed naszą erą w Japonii, ale sztuka garncarstwa rozpowszechniła się w krótkim czasie na całym świecie. Obecnie ręcznie wyrabiane, gliniane produkty stanowią wspaniałą alternatywę dla masowo wyrabianych naczyń, jakie są dostępne w supermarketach. Nie tylko są funkcjonalne i wytrzymałe również przyciągają wzrok i mogą stanowić ozdobę każdego domu. Gliniany kubek to nie tylko dobry pomysł na prezent, ale także sprawdzony element wyposażenia każdej kuchni.
Jak powstał pierwszy kubek gliniany? Krótka historia garncarstwa na świecie
Pierwszy gliniany kubek wcale nie powstał na kole garncarskim. Rzemieślnicy brali po prostu bryłkę kliny, a następnie kształtowali ją dłońmi tak, aby otrzymać pożądany kształt. Niestety tak stworzone naczynia były niesymetryczne, a także łatwo się tłukły, ponieważ ściany były nierównej grubości – w jednych miejscach znacznie cieńsze lub w innych.
Pierwsze eksperymenty z kołem garncarskim przypisuje się rzemieślnikom z Mezopotamii na ponad 3 tysiące lat przed naszą erą. Skonstruowali oni mechanizm, który zapewniał obrotowy ruch dysku na którym kładziono bryłę surowca. Dzięki obracaniu formowanego naczynia artysta mógł dokładnie określić jego kształt, a nawet sprawić, że jego ściany we wszystkich miejscach miały dokładnie taką sama grubość. Taki kubek gliniany nie tylko lepiej się prezentował, ale także był bardziej wytrzymały i stabilniejszy. Najprostsze koła garncarskie składały się z drewnianego talerza zawieszonego na nieruchomej głowicy. Talerz był obracany ręcznie, więc cała praca była żmudna i przebiegała powoli.
Kiedy gliniane naczynia pojawiły się na terenie Polski?
Na ziemiach Polski pierwsze wyroby gliniane pojawiły się mniej więcej 5400 lat przed naszą erą. Wykonywano je ręcznie, korzystając z taśm i wałków do gliny, ale oczywiście – bez pomocy koła. Oprócz czystej gliny często wykorzystywano surowiec z dodatkiem składników zwiększających jego wytrzymałość, jak tłuczeń czy piasek. Gotowe, uformowane naczynia wypalano w ognisku, gdzie pod wpływem ciepła mogły stwardnieć i nadawały się do codziennego użytku.
Co istotne już wtedy potrafiono wykonać zarówno cienkie i bogato zdobione formy, jak i grubościenne naczynia wykorzystywane podczas przygotowywania strawy. W Polsce koło garncarskie pojawiło się znacznie później niż na świecie. Pierwsi Słowianie korzystali z niego dopiero w VII w. naszej ery. Było to proste koło wolnoobrotowe, ale pozwalało na wygodne kształtowanie naczyń. Stopniowo koło wolnoobrotowe wyewoluowało w mechanizm szybkoobrotowy dwutarczowy, gdzie talerz był wprawiany w ruch za pomocą koła zamachowego.
Rozkwit garncarstwa na terenie Polski przypadał na XVI w. Wtedy w niemal każdym większym mieście gliniany kubek lub naczynie można było kupić przynajmniej od kilku garncarzy. W samym Krakowie działało ich ponad dwudziestu.
W miarę jak coraz bardziej rozpowszechniała się produkcja fabryczna, wyroby rękodzielnicze traciły na znaczeniu i stawały się niewspółmiernie drogie w porównaniu do łatwo dostępnych ceramicznych wyrobów masowych. Przyjmuje się, że upadek sztuki garncarskiej przypadł na przełom XIX i XX w.
Kubek gliniany obecnie – powrót do tradycji czy ciekawy dodatek do wyposażenia?
Obecnie wyroby gliniane stopniowo wracają do łask. Wyglądają nietuzinkowo, a drobne defekty w wyglądzie jedynie dodają im autentyczności i uroku. Dla wielu osób ma to znacznie większe znaczenie niż idealnie wykonane zastawy produkowane w fabrykach. Gliniane kubki, talerze czy półmiski są pokrywane warstwami ochronnymi (np. szkliwami) zwiększającymi ich wytrzymałość na uszkodzenia. Są to surowce, które mogą mieć kontakt z żywnością i nie są szkodliwe dla człowieka.
Oczywiście wypalanie wyrobów glinianych nie odbywa się już w zwykłym ognisku. Wykorzystuje się w tym celu specjalne piece do ceramiki, które pozwalają na uzyskanie znacznie wyższej, ale jednocześnie stabilniejszej temperatury. Sam proces wypadł trwa wiele godzin, a pieca nie wygasza się bez niezbędnej potrzeby, ponieważ jego ponowne rozgrzanie wymaga ogromnych ilości energii elektrycznej.
